Betoni, në Shqipëri, nuk ka qenë kurrë vetëm një material. Betoni është një gjuhë. Një mitologji. Një alfabet poresh, pluhuri dhe çarjesh. Dikur simbol i kokëfortësisë komuniste, sot është nënshkrimi arrogant i turbo-kapitalizmit ballkanik…
…Ishte një kohë, jo shumë kohë më parë, kur betoni shqiptar ishte i varfër, i papërpunuar, pa erë. Ai shtronte dyshemetë e shtëpive, formonte muret e shkollave të parafabrikuara, hijezonte stacionet e autobusëve në ajër të hapur pa dritare, varrosej në bunkerë dhe burgje komuniste. Beton që mbante erë mbijetese dhe zgjuarsie. Beton i përdorur si qilim, si pjatë, si shezlong. Betoni gri i një vendi gri nën një qiell gri të sunduar nga një regjim gri.
Sot, ai beton është i pasur. I shndritshëm, vertikal, panoramik. Beton për apartamente në katin e fundit, për resorte luksoze, për kulla qelqi në qendër të Tiranës, për restorante luksoze dhe galeri arti me koncept të lartë. Është beton vizionar, i maskuar si kulturë, si art, si planifikim urban…
Faleminderit artistit Fabrizio Bellomo për guximin e tij, Creativita Contemporanea për mbështetjen e tyre, Italian Council dhe MeWe Contemporary art center për projektin, Ardian Isufi për punën e shkëlqyer, Friccicarella Film për dizajnimin e librit, Onufri Books dhe Gent Print për prodhimin dhe shpërndarjen e tij dhe të gjithë stafit të mrekullueshëm të EJAlbum për punën e palodhur gjatë këtij viti duke punuar në këtë botim.
Në vitin 1991, ne ndërtuam me atë që kishim. Në vitin 2025, ne ndërtojmë me atë që na mungon.
…në fund të fundit, betoni është një arkiv. Dje betoni përcaktoi Lindjen. Sot bota është e bashkuar nga LED?
Mirë se vini në Concrete Albania